Thursday, January 19, 2017

පුතෙකු නම් අවැසිමය !




පුතෙකු නම් අවැසිමය
කවදාක හෝ දිනෙක
මව් පදවි ලබන දින
දස මසක් බලා හිඳ...


උපන්දා පටන් ඔහු තුරුළු කර සිඹින්නට
කුරුල්ලන් පෙන්නමින් කවි කතා කියන්නට
බෝනික්කෝ අතට දී සිත මුදුව හදන්නට
දැනුම ආදරය මිස අන් කිසිත් නොදෙන්නට 


පුතෙකු නම් අවැසිමය
කවදාක හෝ දිනෙක

කියාදෙන්නට ඉතින්
දුවකගේ වටිනකම.... 

තනිවෙන්න ඉඩක් ලද විගස මිතුරිය සමග
ඇගේ සළු පිළි උනා ඉවතකට දමන්නට
නොවේ මට වුවමනා මගේ පුතා හදන්නට
නලවන්න ඇගේ සිත ආදරය දී හදට  


පුතෙකු නම් අවැසිමය
කවදාක හෝ දිනෙක

කියාදෙන්නට ඔහුට
ආදරය කරන්නට......


නලල මත දෙනෙත මත අතක පිටි අල්ල මත
තබන එක හාදුවක මතක ඇය හට දෙන්න
කවදාම හෝ දිනෙක හැකි වුනොත් මගෙ පුතුට
දනිමි මම සතුට ඔහු නිසැකවම ලබන බව 


පුතෙකු නම් අවැසිමය
කවදාක හෝ දිනෙක

මට දැනුණු ආදරය
තවත් දුවකට දෙන්න......... 





සුසුමක උණුසුම......




අපි දෙන්නා මෙතන ඉන්නෙ සෙන්ටිමීටර් ගානක් දුරින් වුනාට ඇත්තටම බැලුවොත් අපි අපිට කිලෝ මීටර් ගානක් දුරයි නේද අද.....

මුහුද දිහා බලාගෙන එයා කියනවා....

හ්ම්ම්.....

මම ඔයාව වෙනස් කරන්න හිතාගෙන කියනවා නෙමෙයි... ඒත් ඔයයි මමයි අන්තිමට කතා කරපු දවසෙ ඉඳන් අද වෙනකල් මම ගොඩක් හීන මැව්වා.... ඔයා වෙනස් වෙන්නෙ නෑ කියලා කිවුවට මට බය හිතුනා ඔයා වෙනස් වේවි කියලා.... අද මට මෙතනට ආව වෙලාවෙ ඉඳන්ම තේරුණා ඒ බය ඇත්ත වෙලා කියලා .... දන්නවද.... මගේ භාශාවෙන් කියනවා නම් ඔයා අද ඇවිල්ලා ඉන්නෙ ෆුල් ෆෝමැට් එකක් වෙලා....

මට හිනා ගියා....

හ්ම්ම්.... ඒක නම් හරි හැබැයි. ඉතින් නරක නැහැනේ.... එහෙමම ඉන්න දෙන්න.... ඒක දෙන්නගෙම අනාගතේට හොඳයි නේ....

ලොකු සුසුමක් හෙලන සද්දේ මට අහුණා....

ඔයා දන්නවද.... ඔයා ලඟ තියෙන්නෙ මතක හිටින සුවඳක් !

ඒ පාර මට සුසුමක් හෙලුනා.....

---------------------------------------------------------------------------------------------
සුසුමක උණුසුම නොමවිඳි හදකට
සුසුමක් වුනේ ඔබයි
කඳුළක සිසිලස නොහැඟුණු නෙතකට
කඳුළක් වුනේ ඔබයි
 


මිහිමත සැඟවුනු විසිතුරු ලොවකට
පියවර ලකුණ ඔබයි
විසිතුරු මිහිමත සැඟවුනු රුදු ලොව
හෙලි කළ දෙනෙත ඔබයි

හදවත පිරිමැද සිතිවිලි පොබ කල
පැතුමක අරුණ ඔබයි
වදනට නොනැඟෙන සිත තුල ගොළුවන
නොපිපෙන පැතුම ඔබයි
.
ගායනය: විශාරද එඩ්වඩ් ජයකොඩි සහ විශාරද මාලිනි බුලත්සිංහල





සබද ඉතින් නුඹ කෙලෙසද වෙනස් කළේ සිත...




වසන්තයට පෙරදි පිපුණු මලක් නොවෙද මම
බඹරු නිතර ලගින් සරපු මලක් නොවෙද මම
පුදසුනකට යන්නට හැකි මලක් ලෙසට හෙට
සබද ඉතින් නුඹ කෙලෙසද වෙනස් කළේ සිත.......




අපුර්වා.....




අපුර්වා.....!!!!

ඈතින් ඇහුනු ගැහැණු කටහඬටත් එක්කම බෝලයක් මන් ඉස්සරහට ආවා....


පුංචි කොන්ඩයක් බැඳපු කෙලි පැන්චියක් මන් ඉස්සරහට දුවගෙන එනවා දැකපු මම බොලේ අතට ගත්තා....

“පරිස්සමින්.....”

ඔලුව අතගාලා බොලේ කෙල්ල අතට දීලා මම ආයෙමත් මගේ ගමන පටන් ගත්තා....

ඒත් මතකය.....

එක දිගින් දිගටම යන්නේ ආපස්සට.....

“කවදහරි දවසක අපි බබෙක් ගෙනාවම එයාට අපුර්වා කියලා නම තියමු”

කාලෙකට කලින් සිද්ධ වුනු කතාවක මතකය හිත පතුලේ දෝංකාර දෙන්න ගත්තා.... අවුරුදු ගණනාවකට කලින් අඳුරගත්තේ....... අවුරුදු ගණනාවකට කලින් ලඟින් හිටියේ..... අවුරුදු ගණනාවකට කලින් ඈත් වෙලා ගියේ.... ඒත් තාමත් “හදේ කොතැනක හෝ හිඳී ඔබ නිදා නොනිදා මෙන්”.............................

මාතරින් පටන් අරගෙන කොළඹින් ලියවුණු කතාවක අපූරුව.....

අතේ සතේ නැතුව හැතැප්ම ගාණක් ඇවිද ගිය මතකය.... ඒ මග දිගට කතා කරපු හිනාවුණු මතකය..... අනාගතේ ගැන මවපු අහස් මාළිගා..... එකින් එකට ටෙලි සිත්තමක් වගේ හිතේ මැවෙනවා.....

“අත්වැල් බැඳගෙන මංමාවත් දිග
ඔහේ ඇවිද ගිය කාලය මතකද
පුංචි ළදරියක් වගේ හුරතලෙන්
ඔබ හිනැහුණු ඒ කාලය මතකද......”

දුර ගමනක් එකට යන්න අපිට ඉඩක් නොලැබුණේ වාසනාවටද අවාසනාවටද කියන්න මම දන්නේ නැහැ.... ඒත් ඒක අවසානෙදි වසර කිහිපයක ආදරණීය මතකයක් පමණක් බවට නම් පත්වුණා..... දුකක් නැහැ.

“කොහේ හෝ නුඹ නතර වී - කාට හෝ ජිවිතය දී
තුටින් නම් මට ඒ ඇතී - නුඹ මගේ නොවුනට කම් නැති.....”

නුඹ නැවතුනු බව මම දන්නවා.... මට තාම නවතින්න හිතක් නැති බවත් මම දන්නවා..... ඒත් දවසක මමත් නවතීවි....

ඔව්.

කොහේ හරි...... මගේ හිත නවතින තැනක......



Friday, November 11, 2016

දුරස් වුනු ජිවිත....



ජිවිතේ කවදාම හරි දවසක ඈත් වෙලා ගිය ආදරණීය සගයෙක් ඉන්නවද.... හේතුවක් ඇතුව හෝ නැතුව.... හේතුවක් තාමත් හිතට හිතාගන්න බැරුව.... එක කාලෙකදී ජිවිතේ ට ගොඩාක් සමීප වෙලා..... හැමදේම බෙදා හදා ගෙන..... එක පාරටම ඈතට ගිය ජීවයක්.... හොඳට හෝ නරකට ඈතට යන්න ඉඩ දුන්නු ජිවිතයක්.... ආදරේ ද යාළුකමද කියලා හිතට හිතාගන්න බැරි වුනු සම්බන්ධතාවයක්..... 

ඒ ඔයාගේ කතාවද.... එයාගේ කතාවද..... මගේ කතාවද.... නැත්නම් අපේ කතාවද.....

ජිවිතේ ලස්සනයි කියනවා..... සමහර මතකයන් නිසා.... සමහර චරිත නිසා.... ඒත් එක්කම ජිවිතේ දුකයි කියනවා..... සමහර දේවල් අපි පතපු විදියට සිදු නොවුණු නිසා.... අපි නොහිතපු දේවල් සිදු වුනු නිසා.....

ටිකක් හිතලා බැලුවොත්.....

හමුවීමත් වෙන්වීමත් අතර... උවමනාවත් එපා වීමත් අතර..... අපි ගතකරපු ඒ අවකාශය.... දැන් අපිට අහිමියි නේද..... කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන්.... අපි ඒ අවකාශෙන් මේ වෙද්දී මිදිලා නේද....

ඒත්,

ඒ අපේ අවසානය නෙමෙයි නේද........




සෙනෙහසින් සුබ පතමි නුඹ උපන් දින මෙසේ...




නුඹ ඉපදුණේ අම්මා පිං කළ හන්දා 
ඇතිදැඩි වුණේ දුක් කරදර හිත රන්දා
තාත්තා නැති ගෙදර ඒ තැන ගත් හන්දා 
තාමත් තනිකඩයි ජිවිතෙ බර රන්දා....

හිරු පායද්දි දැනෙනවා නුඹ හොඳින් කියා 

සඳු පායද්දි දැනෙනවා නුඹ තනියි කියා
අට ලෝ දහම හැම සතහට පොදුයි නිසා
හිතෙනව නුඹට වස්සානය ළඟයි කියා.....

දින සති ගෙවෙන කල පාළුව නොදැනේවා
නිදහස නොමැති කල හිත දුක නොදැනේවා
කරදර ආව කල වෙහෙසක් නොදැනේවා
පතනෙමි නුඹට හැම යහපත අත්වේවා......

නුඹ හිමි වුණු අම්මා වාසනාවන්
නුඹ හිමි වුණු මල්ලිලා වාසනාවන්
නුඹ පිය වෙන දරුවන් වාසනාවන්
ඒ පින ලබන්නට නුඹ වාසනාවන්..........!




~~ Bees and Me ~~



Today is my last day at work. I was finishing my unfinished businesses. Suddenly I heard that maid of this house shouted "bees are leaving !" 

Oh ! I forgot to say about my work place. It's a volunteer base non-government organization, located at the second floor of a house which belongs to the president of this organization. Indeed a nice place. Usually foreign and local volunteers visit here to help us and the environment is so cool. Yup. It sounds heavenly !

But, there is something strange here. People just come and go. Nobody wants to stay so long. A month or two is the longest for anybody. May be the hardship or distance or whatever makes them feel not to stay but to leave. I don't know.

2016 arrives and I came at the dawn of the new year as a project coordinator of the first funded project of this 15 year old organization. The first coordinator left her job after two months and I came as the replacement. It was my first outdoor experience as a newly graduated student. Thank GOD ! I loved to travel and work with people. Gradually, the new doors opened on my way and I had my first overseas experience after three months. Life was good !!

One day, I heard humming outside of the window at my work place. Usually I'm not an environment lover so I cannot understand the sounds of animals differently. But, for the first time I recognized this sound as humming of bees. I shouted. 

"Bees are coming !"

It was such a good news for all of us because my superior does gardening as her hobby. She had two boxes for bee keeping and she was waiting months or years to see 'bees'. She had them soon after she fixed those but those bees left her when the time comes as humans whom around her. Everybody was so happy and wondered how quickly I could recognized those bees. 

Months passed in the blink of an eye. I had to faced so many challenges. I had to work hard. I had no leaves. I had no appreciation for my hardships. I had no personal life. I had nothing for myself at the end. Yes. I was so down and worried about myself. 

"What am I doing here? I'm capable enough to move and find a new place to work. Why should I stay here?"

I missed my self. I was about to leave. So I gave my resignation to my superior ultimately. It was just two months before completing my project. Everybody got shocked as I expected !!!

I was the only one who stayed 8 months here. It was kinda a record in this organization and I knew that my superior will face a hard time without me running this project. So we both decided to stay till we find a suitable replacement. Meantime, options and new packages came along my way to re consider my resignation. 

At the end, we found nobody to similar with my capacity to handover my project and I decided to finish it by myself. After two months, I completed it successfully and heard what I wanted to here since I joined with this organization. 

"This is the most effective coordinator I had in my 15 years of this organization"

Aha. That's enough. I made this organization socially and financially stable as much as I could. I gave opportunities for those who need. Everybody loves me and still worrying about my decision including our maid and drivers. I did my best and this is the high time to leave. 

So, I was preparing to leave though I had known that my superior doesn't want to send me off. I was busy with cleaning and settling my things. No regrets. I was bit exited about my next move. And then, suddenly I heard our maid's voice. 

"Bees are leaving !" 

Can this be happen? I felt strange. I told you once. I'm not an environmental lover. The only thing I could recognized after joining with my team is these bees. They are not done with their business as our maid says. But they left all of a sudden. I heard she said, 

"Bees who came after her left before her.........."